Aankomend weekend ga ik weer zo veel mogelijk bijwerken aan mijn website, dat kan ik alvast beloven. Op het moment dat ik dit schrijf moet ik nog mijn eigen top 40 van vier weken bijwerken, alle nieuwe singles en albums weer op een rijtje zetten en er weer een music update van maken. De albumrecensie van Di-Rect’s Time Will Heal Our Senses laat ik bij deze dan ook maar varen, omdat het gewoon te laat is geworden om deze nog te recenseren. Wel komt er nog een recensie van mijn favoriete album van vorig jaar, Fallen Empires van Snow Patrol, en van enkele singles (Go Back To The Zoo, Train). Maar voor nu heb ik eindelijk twee al iets gedateerde singles toch nog besproken (eigenlijk had ik deze al een paar weken geleden gedaan, maar nog niet aan toe gekomen om ze te publiceren).

Graffiti6 – Free

Opnieuw heeft de band een heerlijke single uitgekozen. Opnieuw klinkt de muziek weer heerlijk goed, klinkt Jamie’s stem geniaal, en heeft het nummer een fantastische stijl. Het nummer is gewoon alweer een fantastisch popliedje, en in vergelijking met andere nummers van Graffiti6 vrij rustig en vrij hoog gezongen. De beat bestaat uit een lekkere zware basedrum, en lekker rustig gitaarspel, wat het een erg relaxt nummer maakt. Opnieuw heeft Graffiti6 een heerlijke single, maar na 6 singles begint het wel weer eens tijd te worden voor een nieuw album. En hopelijk wordt deze dan net zo goed als Colours!

Black Keys – Lonely boy

Deze indieband wist in 2009 met hun album Brothers door te breken bij het muziekliefhebbende muziek, het was een album vol soulachtige alternatieve rock. Een lekker album en zeker een mooi album. Nu zijn de Black Keys eindelijk terug met hun nieuwe album El Camino, waar ik vorige week al over schreef, een lekker alternatief rockalbum met heerlijke nummers. De single die bij dit album hoort klinkt ook weer erg goed: Net zoals de rest van het album is het alternatiever en steviger dan je van de Black Keys gewend bent, maar daardoor ook een stuk beter.

Het nummer is vrij up-tempo en lekker alternatief. Alleen de intro klinkt al fantastisch, lekker rauw gitaarspel, maar als dit dan overgaat in het echte liedje wordt dit alleen nog maar beter. De coupletten voelen vervolgens een beetje aan als bruggetje naar het heerlijk swingende refrein, maar dit refrein is vervolgens zo goed dat je de toch iets mindere coupletten spontaan vergeet. Het refrein is niet zozeer erg uptempo, maar vooral gewoon erg swingend, en later in het nummer wordt het refrein door meer drums en gitaren alleen nog maar beter.

Dat het nummer dan na een tijdje wel een beetje begint te vervelen moeten we dan maar voor lief nemen, want wat is het refrein van dit nummer toch heerlijk!

En binnen enkele dagen eindelijk weer wat nieuwe singles, want de winterstilte na de kerstdagen lijkt eindelijk voorbij te zijn!

Het nieuwe logo:
Misschien is het sommige mensen al opgevallen, maar VerTicoMusic heeft een nieuw logo, die hierboven in de header te zien is. Een half jaar geleden had ik, samen met mijn zus, al met photoshop het ontwerp gemaakt (die is hier rechts te zien), maar een week terug heb ik Pascal (van Deviate Media, zijn eigen fotografie- en vormgevingsbedrijf) gevraagd het logo te perfectioneren en het een halftone-achtergrond te geven. Het uiteindelijke resultaat is, vind ik persoonlijk, erg strak en mooi geworden. Daarom wil ik bij deze Pascal even bedanken dat hij dit in één avondje gewoon even gemaakt heeft!

De statistieken:
Cijfertjes zijn natuurlijk altijd interessant om te weten. WordPress heeft veel cijfers op een rijtje gezet, en zo ben ik achter de volgende feiten gekomen: Mijn blog is dit jaar ongeveer 2.600 keer bezocht, een fantastisch aantal voor het eerste jaar! Vooral omdat ik pas sinds week 22 mijn eigen website heb (daarvoor blogde ik op MadebyJoca), dus alle cijfers die hier genoemd worden gelden pas vanaf dat moment. Deze views zijn verdeeld over 57 blogs, een mooi aantal voor het eerste jaar. Achttien oktober was mijn drukste dag, met 70 bezoekers, en de meest bekeken pagina was mijn review van Coldplay’s Paradise. De meeste bezoekers komen, vanzelfsprekend, uit Nederland en België, maar op de derde plaats staat de Verenigde Staten (Amerikanen kunnen blijkbaar ook Nederlands, of lezen mijn website gewoon in vertaling). Andere veelbezochte berichten waren mijn Music Update van na de zomervakantie, de blog over Michael Jackson, en mijn recensie van de cd van de Kaiser Chiefs.

De muziek van 2011:
Qua singles was 2011 wat mij betreft maar een matig jaar: de meeste toppers waren op de albums te vinden, en tussen  de nummers die in de top 40 hadden gestaan, zat echt bar weinig interessants. Toch heb ik een top 75 weten te maken met mijn favoriete singles van dit jaar, met in de top 10 bands als Young The Giant, The Script, OneRepublic, Coldplay, Graffiti6, Gotye en natuurlijk mijn nummer 1 van dit jaar, het nummer This Isn’t Everything You Are, waarbij Snow Patrol weer terugkeert naar de stijl en het niveau van hun oudere albums. Qua albums is er dit jaar een stuk meer uitgekomen: cd’s van Di-Rect, Mat Kearney, Wilco, The Black Keys, Other Lives, Elbow en The Vaccines waren allen topplaten en opnieuw is de nummer 1 voor Snow Patrol, die voor mij met Fallen Empires de perfecte balans tussen hun oude en nieuwe stijl wist te vinden. De eerste tien van de single top 75 en album top 50 zijn hieronder te vinden, de rest van de lijsten is bovenin onder hun eigen tabs te vinden. En dan rest mij alleen nog om jou als bezoeker een leuk, muzikaal nieuw jaar toe te wensen!

Single Top 75:

Lees Verder ->

Album Top 50:

Lees Verder ->

Maar voordat ik begin wil ik nog zeggen dat ik blij ben met de grote hoeveelheid kerstmuziek dit jaar. Niet alleen verschijnen er elk jaar weer nieuwe kerstmuziek, ook lijkt de kwaliteit toch langzaam iets beter te worden. Het blijft tegenwoordig niet bij covers van de standaart kerstnummers, maar er worden ook veel nieuwe nummers bijgeschreven. En aangezien geen enkele artiest het nog aandurft om nog een nieuw eigen album uit te brengen in december, is de komst van al deze kerstmuziek alleen maar leuk vermaak tot de muziekmarkt weer op gang komt.

Kerstalbums:

Various Artists – So This Is Christmas!
Misschien wel mijn meestbeluisterde kerstalbum van dit jaar. Het idee van de cd is dat een groot aantal Nederlandse artiesten een nummer schrijft of covert en al deze nummers zijn gebundeld op dit leuke album. Dit maakt wel dat de resultaten erg wisselend zijn, maar er zitten zeker leuke nummers tussen. Neem nou de fantastische alternatieve cover van Let It Snow, gedaan door De Staat. Eindelijk geen zoet kerstliedje, maar gewoon lekkere gitaren, zware trommels en een rauwe stem. Heerlijk! Maar ook Moke, Tim Akkerman, Marike Jager en Pete Philly hebben verrassende en goede covers afgeleverd. En natuurlijk heb je ook nog een aantal originele nummers, als Christmas Time van Rigby en, een van mijn favorieten van het album, Christmas Alarm van The Medics. En zo veel verrassende en leuke kerstmuziek maken de missers op deze plaat (Handsome Poets, Shary-An, Dotan) meer dan goed.

Smith & Burrows – Funny Looking Angels
Tom Smith (Editors) en Andy Burrows (I Am Arrows, Razorlight) die samen een kerstalbum maken moet wel veel goeds betekenen. En het album Funny Looking Angels maakt deze verwachting meer dan waar: het is een goed, kil, maar toch wel kerstachtig album geworden, met niet alleen een aantal hele goede covers, maar ook een viertal fantastische originele nummers. De covers van Funny Looking Angels en In The Bleak Midwinter zijn al heel aardig, maar de hoogtepunten van het album zijn wel de prachtige zelfgeschreven nummers, met als hoogtepunt When The Thames Froze en When The Snowflakes Fall, en de geniale covers van de klassieker The Christmas Song, waar Agnes Obel en Smith & Burrows samen een geniale versie van hebben weten af te leveren.

She & Him – A Very She & Him Christmas
Alweer een totaal verrassend kerstalbum: niet idioot veel toeters en bellen, zo min mogelijk instrumenten en een stijl die het beste omschreven kan worden als rustige rock-n-roll geven dit album een erg relaxt sfeertje die je nog maar bij weinig nieuwe kerstmuziek terughoort. Het album met enkel covers weet ook nog erg origineel te blijven door niet de standaard nummers te coveren, maar ook een aantal onbekendere kerstnummers. It’s Cold Outside, Sleigh Ride, Christmas Day en Silver Bells zijn allen erg geslaagd en met een compleet eigen stijl gedaan. Zulke kerstalbums kom je niet vaak tegen!

Michel Legrand – Noël! Noël!! Noël!!!
De Franse muziekcomponist Michel LeGrand, vooral bekend van filmmuziek, heeft samen met een groot orkest een veel uit Frankrijk afkomstige popartiesten een fantastisch en swingend kerstalbum gemaakt. Een versie van Let It Snow ingezongen door Jamie Cullum, Jingle Bells met een Franse tekst door Mika, The Little Drummer Boy door Iggy Pop en andere covers door Carla Bruni en Madeleine Peyroux. Het Franse Jingle Bells (Vive Le Vent) en Let It Snow zijn misschien wel de beste van de plaat, maar een ander hoogtepunt is Noël D’Espoir waarop bijna alle artiesten van de plaat nog eens samenwerken. Een prettig, zoet en origineel kerstalbum!

Overige albums
Om alle kerstalbums van dit jaar te behandelen wordt gewoon te veel. En een deel is weggelaten omdat er niks aan is of het gewoon heel slecht is (Justin Bieber, Glee, Michael Bublé, Los Angeles The Voices), een deel is gewoon verdronken in de grote hoeveelheid kerstmuziek van dit jaar. Neem bijvoorbeeld het populaire Christmas Duets, waarop originele kerstnummers worden aangevuld met stukjes zang van Nederlandse artiesten (Guus Meeuwis, Marco Borsato & Glennis Grace), met een aantal hele geslaagde nummers. Bijzonder zijn I Am Blessed (met Wouter Hamel) en You’re All I Want For Christmas, door Caro Emerald die als enige op het album een eigen draai aan het nummer geeft. En naast dit album heb je bijvoorbeeld ook nog albums van Lorrainville en Il Volo die ook nog heel aardig zijn.

Kerstsingels:
Dit jaar kwalitatief wat minder goede singles als vorig jaar, maar er zitten toch weer, naast de fantastische singles afkomstig van eerder besproken albums (Caro Emerald, De Staat, Smith & Burrows), een aantal hele aardige singles tussen. Na de reviews is mijn top van kerstmuziek te vinden, met zowel nummers van dit jaar als nummers van eerdere jaren en klassiekers. Als je op zoek bent naar leuke kerstmuziek is hier ook nog veel tussen te vinden!

The Killers – The Cowboy Christmas Ball
Het is voor de Killers al jarenlang een traditie om met de kerst een nieuw, origineel kerstnummer te schrijven. Elk jaar weet het resultaat mij weer te verrassen, zo ook dit jaar, het nummer is dit jaar erg country-achtig geworden, maar natuurlijk met de gebruikelijke kerst-toevoegingen. Denk aan kerstbellen, gitaarspel en uptempo drums, die leuk gecombineerd worden met de stem van Brandon Flowers. Het nummer Boots van vorig jaar was misschien wel het meest kerst-achtige nummer van de Killers tot nu toe, en daarvoor hebben ze vooral veel alternatieve kerstnummers gemaakt: Josheph, Better You Than Me (2008), Don’t Shoot Me Santa (2007), Happy Birthday Guadalupe (2009) en A Great Big Sled (2006) zijn allemaal heerlijke alternatieve kerstnummers. The Killers mogen wel de koningen van de kerstnummers genoemd worden, met elk jaar weer inspiratie voor een nieuw, en kwalitatief goed nummer!

OneRepublic – Christmas Without You
Van de afzonderlijke kerstnummers (dus albumnummers niet meegerekend) mijn favoriet van dit jaar. Geen bar origineel kerstnummer, dat moet ik toegeven, maar de stem van Ryan Tedder is gewoon zo heerlijk dat je dit snel vergeet. Voor de rest is het gewoon een leuk kerstnummer met de gebruikelijke achtergrondmuziek en belletjes, maar dat is zo af en toe helemaal niet erg, met zulke lekkere zang.

Mando Diao – Christmas Could Have Been Good
Een grote verrassing om weer eens wat van deze Zweden te horen die in 2009 een hit scoorden met de fantastische single “Dance with Somebody”. Toch is de single niet wat ik ervan verwacht had: in plaats van dat de mannen een eigenzinnige kerstsingle maken, hebben ze gewoon een standaard kerstnummer geschreven die niet heel veel speciaals doet en al heel snel in de herhaling valt. En dat terwijl ze met hun cd hebben bewezen dat ze hele aardige en originele pop-rock kunnen maken. Een gemiste kans dus!

Miss Montreal – I Know I Will Be Fine This Year
Niet per sé een kerstnummer, maar gewoon een mooi eindejaarsnummer met de fijne zang van Sanne Hans. Een lekker rustig nummer met veel gitaarspel en af en toe, leuk gecombineerd met de gitaar, een aantal noten op de piano. Naarmate het nummer verder vordert wordt haar stem voller en de gitaar harder, wat het nummer een mooie opbouw geeft: een lekkere geleidelijke opbouw qua versnelling en op het einde een vrij vlotte afbraak. En natuurlijk zijn de nummers van Miss Montreal nooit verkeerd!

Overige nummers
Voor de rest heb je natuurlijk nog de vreselijke singles van Justin Bieber, Michael Bublé, Zanger Rinus, Lady Gaga, Glee, een nieuwe versie van Train’s geniale Shake Up Christmas (gedaan door Natasha Bedingfield, die het nummer veel minder goed weet te maken), een slechte sixties kerstsingle van The Kik en nog drie singles die wel het bespreken waard zijn. Ten eerste I’ll be Home for Christmas, een liedje met een zeer laag tempo en overdreven veel lange noten. Zo veel lange noten, die ook nog eens niet overdreven goed zijn, dat het nummer hierdoor vrij saai wordt. Ten tweede heb je nog een samenwerking tussen  Mariah Carey en John Legend. Niet erg origineel, maar wel erg relaxt en de stemmen van Carey en Legend zijn toch wel prettig genoeg om het nummer toch aardig interessant te maken. En als laatste het nummer English Roses van Bertolf, die voor dit nummer een heel kerkkoor wist te regelen en zo iets wat typisch voor kerst is maar wat nooit in kerstmuziek wordt gebruikt, namelijk kerkzang, toch in het nummer te verwerken. Een mooie prestatie!

En als afsluiting wil ik jullie nog twee mooie kerstcovers aanraden. Ten eerste een cover van Wham’s Last Christmas, en vrees niet, van het originele nummer is niet veel overgebleven. Graffiti6 zanger Jamie Scott heeft gewoon een gitaar gepakt en in één keer deze mooie akoestische cover opgenomen. Daarnaast ook nog een kerstnummer van Coldplay, niet het geniale Christmas Lights, maar de fantastische cover van 2000 Miles. Lekker akoestisch, Chris Martin’s prettig luisterende zang, en het pianospel wat zo typisch is voor het Coldplay van vroeger. En natuurlijk nog:

Merry Christmas!!!

De Leukste Momenten en acties:
Het was natuurlijk een week vol fantastische acties, optredens en radio. Elke dag een sapje voor de drie dj’s (een sapje wat soms wel lekker was, maar soms ook niet te drinken), een slaapgast die de dj’s s’nachts vergezelt. Alle 3fm-dj’s zamelden geld in, zo reisde Giel door het land met zijn Circus Request, Domien organiseerde een estafette-loop door Nederland en Frank Dane ging een paperclip ruilen en het uiteindelijke resultaat veilen. Veel artiesten doneerden spullen voor de SR-veiling, van gouden platen tot huiskamerconcerten. Een gast die elke dag in het huis was, was Eric Corton, die zelf naar Ivoorkust is gereisd om de stille ramp van het Rode Kruis persoonlijk te zien. Het is natuurlijk fantastisch dat 3fm zo’n gigantisch bedrag heeft opgehaald, en dat er elk jaar weer meer mensen acties opzetten en geld inzamelen. Zelf heb ik Serious Request gesteund door het speciale T-shirt te bestellen op Wehkamp.nl, hij is inmiddels binnen en het is niet alleen een mooi t-shirt, het geld gaat ook nog eens in zijn geheel naar Serious Request.

Live-optredens en huiskamerconcerten:
Ook qua artiesten en optredens was het fantastische week: het begon al met Snow Patrol die aftrapten, maar de hele week door zijn artiesten van binnen en buiten Nederland langsgekomen om even te spelen  en hun bijdrage te leveren aan Serieus Request. Waylon, Gers, Racoon, Julian Verlard, Smith & Burrows en Birdy zijn maar een kleine greep uit de vele artiesten die langs zijn geweest en in het Glazen Huis hebben gespeeld. Mijn favoriete waren When The Tames Froze (Smith & Burrows), Don’t Give Up The Fight (Racoon) en The Lost Boy (Greg Holden & Eric Corton). De laatste avond waren er op een ander plein in Leiden nog meer Live-concerten van oa. Guus Meeuwis, Di-Rect, Kraak & Smaak en Gers, waarna de drie dj’s naar dit podium kwamen om het eindbedrag bekend te maken. Ook Armin van Buuren heeft nog een tijdje op dit podium gedraaid.

Mama-muziek:
Er werden vanzelfsprekend ook veel nummers met het woord Mama erin aangevraagd. Op mijn eigen iPod kwam ik met de zoekactie “Mama” alleen het nummer Hey Mama van Mat Kearney tegen, maar in de Top Serious Request (die de hele week op 3fm wordt uitgezonden) staan er nog veel meer: het nummer Mama van Genesis, Mama van The Spice Girls en Dear Mama van 2pac eindigden allen erg hoog. En als afsluiting van deze blog wil ik nog mijn top 3 van Serious Request 2011-nummers geven, niet per sé mijn favoriete nummers van dit moment, maar vooral drie fantastische nummers die een grote rol hebben gespeeld in het Glazen Huis:

3. Studio Killers – Ode To The Bouncer (This One’s For Mama)
Ode to the Bouncer is voor mij een vrij bijzonder geval. Toen ik hem voor het eerst hoorde vond ik het een vreselijk nummer, het had een lekkere beat maar de zang was echt niet om aan te horen… Eigenlijk vind ik dat nog steeds, maar het nummer is stiekem toch af en toe ook wel weer erg lekker om te luisteren. En het Nederlandse publiek is het blijkbaar met me eens, want het nummer is uiteindelijk het meest aangevraagde nummer van Serious Request. De Studio Killers hebben uiteindelijk zelfs een speciale This One’s For Mama versie gemaakt, omdat het nummer mede dankzij deze actie zo’n grote hit is hier in Nederland.

2. Tiny Little Bigband – You Put the X in Xmas
Dit humoristische, feestelijke kerstnummer van de zogenaamde “Tiny Little Bigband” werd door de week heen vaak als jingle gebruikt als bruggetje tussen twee items, en deze kleine bigband is ook nog eens langs geweest in het Glazen Huis: geen hele grote verassing, aangezien deze band aan het begin van deze week bekend maakte hun volledige opbrengsten van dit nummer aan Serious Request te doneren.

1. Greg Holden – The Lost Boy
En met een gigantische voorsprong mijn favoriet van de week: het nummer The Lost Boy van Greg Holden. Deze Amerikaanse singer-songwriter stuurde een aantal maanden terug een demo naar Eric Corton (waar hij al erg over te spreken was), en twee weken geleden stuurde Holden een nieuw nummer op wat hij geschreven had naar aanleiding van dit boek, met toevallig hetzelfde thema als deze Serious Request. En twee weken voor Serious Request werd dit nummer opgenomen, een week ervoor uitgebracht, en in het Glazen Huis bleek het nummer een gigantische hit te zijn: het nummer stond op 1 in iTunes en werd een van de meest aangevraagde platen van Serious Request! Het is gewoonweg een prachtig en emotioneel nummer, wat je door en door kan blijven luisteren en het blijft gewoon prachtig… Een nummer om niet te vergeten!

Serious Request is nu dus voorbij, Leiden is weer rustig en de dj’s zitten weer thuis. De komende week kun je op 3fm nog genieten van de meest aangevraagde platen van afgelopen week en natuurlijk nog alle video’s op youtube terugkijken. 

Pinkpopnieuws:

Zoals waarschijnlijk iedere muziekliefhebber al gehoord heeft, zal Bruce Springsteen met zijn E-street Band Pinkpop dit jaar, net als 3 jaar geleden, afsluiten en wederom voor een waardig einde zorgen. Maar er is nog meer bekend geworden. Zo verklapte Jan Smeets al in een radiouitzending van Giel Beelen dat zowel Metallica als Bruce dit jaar naar Pinkpop wilde komen, maar beide met de voorwaarde dat ze mochten afsluiten. Gelukkig heeft de organisatie voor Bruce en zijn band gekozen, een goede keuze als je het mij vraagt, maar niet de afsluiter waarvoor ik persoonlijk naar pinkpop zou gaan. Helaas maakte Smeets ook bekend dat grote kanshebber Snow Patrol dit jaar niet op Pinkpop zal staan, iets waar ik erg op gehoopt had en wat ik ook zeker verwachtte. Ook komt Neil Young zo goed als zeker, een zanger waar veel liefhebbers voor zijn, maar wederom niet een band waar ik zelf een kaartje voor zou kopen. Toch is er ook pinkpopnieuws wat mij erg blij weet te maken: zo zijn onder andere Franz Ferdinand, The Kooks, Racoon, Kasabian en The Vaccines dat weekend in Europa zonder dat ze een concert gepland hebben in die tijd. Grote kanshebbers dus!

Iets anders wat enkele dagen geleden opnieuw gelanceerd is, is de Gouden Tip. Zoals elk jaar kun je stemmen welke bands je graag op pinkpop zou zien, en uit voorgaande jaren is gebleken dat er vaak wel degelijk naar de uitslag gekeken wordt. Zelf heb ik dit jaar op Franz Ferdinand, Young The Giant, Muse en The Black Keys gestemd. Natuurlijk maak je als je stemt ook nog eens kans op weekendkaarten, dus dit maakt het zeker de moeite waard om je voorkeur door te geven!

Concertnieuws:

Ook is er ander groot concertnieuws van de afgelopen weken: zo worden Lowlands-kaartjes dit jaar maarliefst 170 euro, een forse prijs waar helaas niks aan te doen met de recente btw-verhogingen. Ook voor Pinkpop is dit jaar een dergelijke prijs te verwachten, iets wat ik zeker betreur maar waar toch echt niks aan te doen is als de festivals niet willen bezuinigen op de line-up, iets wat eigenlijk nog meer zonde zou zijn dan deze prijsverhoging.

Ook is bekend geworden dat Snow Patrol dit jaar Serious Request in Leiden opent. Gary Lightbody zal zelf het glazen huis sluiten en vervolgens nog dezelfde avond (zondag 18 december) op de Beestenmarkt in Leiden een optreden geven. Ook Coldplay heeft opnieuw een concert in Nederland aangekondigd. Dit keer geen stadionconcert, maar een openlucht concert zoals ze ook een paar jaar terug in het goffertpark gaven. Dit keer bezoekt de wereldband het Malieveld in Den Haag, een concert waar ik zeker kaartjes voor ga proberen te krijgen, maar dit wordt nog lastig…

Cd’s van de afgelopen weken:

De afgelopen weken heb ik niet erg veel nieuwe cd’s geluisterd, maar toch waren er nog twee die zeker de aandacht verdienen: namelijk + van Ed Sheeran en El Camino van the Black Keys. Daarnaast heb ik ook nog een recensie van Di-Rect’s Time Will Heal Our Senses en Snow Patrol’s Fallen Empires, maar deze komen zeker nog!

Ed Sheeran – +
Edward Sheeran mag zeker een heel bijzonder man genoemd worden. Vroeger kwam hij rond van het rondreizen en verkopen van cd’s en optredens, waar ook een gigantische hoeveelheid aan ep’s uit voort is gekomen. Nu is Sheeran’s eerste echte album een feit, een singer/songwriter-album vol fijne liedjes met goede teksten en fijne deuntjes. Soms iets te zoetsappig, maar de vele en bijzondere hiphop invloeden maken het toch een erg afwisselend album. The A-Team was al een lekkere single, maar bij de tweede single You Need Me, I Don’t Need You is de hiphop nog veel beter te horen. Het begint bijna te klinken als een up-tempo Jason Mraz, en dat is zeker een lekkere afwisseling tegenover zoetsappige liedjes als A-Team en Lego House. Toch zijn ook deze liedjes erg origineel en dit alles zorgt ervoor dat Ed Sheeran een hele mooie, leuke twist weet te geven aan het genre van Singer/songwriter!

The Black Keys – El Camino
Na hun soulvolle doorbreekplaat Brothers zijn de Black Keys eindelijk terug met nieuw materiaal. En dit nieuwe album is, kan ik je alvast vertellen, heerlijk, swingend, vol fantastische gitaarriffs en lekkere meezing-refreinen. Elk nummer is uniek maar heeft toch die heerlijke sound die het hele album typeert: stevige, echte stadionnummers die het fantastisch zullen gaan doen op de festivals (hopelijk pinkpop!). De niet erg diepgaande teksten zijn dan ook zeker geen probleem, want hoewel de band zeker probeert een aantal lekkere live-nummers op te bouwen, blijven ze wel the Black Keys: nog steeds dus alternatief en dansbaar. Geen enkele misser is op de plaat te vinden, en dat is wat de plaat zo goed maakt: alle nummers lijken op elkaar, maar zijn ook weer totaal anders. The Black Keys waren al veelbelovend, maar zo’n heerlijke plaat als El Camino had zelfs ik niet van hun verwacht!

Singles:

Ditmaal twee nieuwe singles, en aankomende week nog twee recensies van de nieuwe en een oude single van de week. Dit is namelijk het fantastische nummer Re-Wired van Kasabian, welke een volledige eigen review verdient, en het emotionele Don’t Give Up The Fight van Racoon. De meeste muziek van de afgelopen weken is eigenlijk de nieuwe kerstmuziek, welke zeer binnenkort allemaal besproken gaan worden. En tot die tijd zijn hier dus nog twee hele aardige nieuwe singles die niks met de kerst te maken hebben!

Jurk – Kabalis
Het draadstaal-duo Van Koningsbrugge en van de Ven heeft met Avondjurk al bewezen dat ze, naast een leuk tv-programma, ook nog hele aardige muziek kunnen maken en ook live zeker niet onaardig klinken. Nu komt het tweetal met een nieuw album, waarvan de eerste single Kabalis, een lekker swingend nummer met, zoals je van de twee gewend bent, veel woordgrappen, een hele aardige zang en een simpele boodschap. Een boodschap die door de humor van het liedje ook nog eens blijft hangen, en het nummer als geheel is ook nog eens heel lekker en radiogeschikt. Ik kan nu al niet wachten op hun tweede album Glitterjurk!

Armin van Buuren ft. Adam Young – Youtopia
Als je op zoek bent naar lekkere dance-muziek zit je bij Armin van Buuren wel goed. Niet voor niets is hij viervoudig winnaar van de titel “beste dj van de wereld”. Zijn album Mirage stond vol met heerlijke dance-tracks, maar na vijf singles is het nog steeds niet genoeg. Opnieuw brengt hij een heerlijk nummer uit, een samenwerking met Owl City frontzanger Adam Young. De invloed van Young is goed te horen, want niet alleen zingt hij in het nummer, ook is het nummer elektronisch zoals je van Owl City gewend bent, maar dan in een geniale mix gegoten met lekkere dance. Een heerlijk dromerig dancenummer is uit deze heerlijke samenwerking voortgekomen!

Cold War Kids – Royal Blue

Meer dan een half jaar geleden blogde ik nog over het nieuwe bandje Cold War Kids, die met een veelbelovende single kwamen, getiteld “Finally Begin”. Het nummer bleek, met behulp van 3fm, tot een klein hitje uit te kunnen groeien, en het nummer wordt nu nog steeds soms op 3fm gedraaid. Toch bleef het sinds Finally Begin wel erg stil rond deze band, maar daar komt eindelijk weer verandering in. De 3fm Megahit van vorige week was namelijk de nieuwe single Royal Blue!

Eerst lijkt het alsof het nummer vrij veel op Finally Begin lijkt, maar zodra je beter gaat luisteren blijkt het nummer totaal anders te klinken. Het nummer heeft echt heerlijke gitaren, die erg , dankzij de grote diversiteit van tonen, een mooie toevoeging zijn aan dit nummer. Ookal worden er eigenlijk hele simpele akkoorden gespeeld, toch klinkt het nummer als geheel erg bijzonder en divers. Dit is ook mede te danken aan de bijzondere percussie van het nummer. De drums klinken vrij normaal, al zitten er wel veel tempowisselingen in, maar af en toe komt er een grappig trommeltje tussen dat het nummer weer extra interessant maakt. De zang is zoals je van de Cold War Kids gewend bent: het sluit goed aan bij de muziek en klinkt ook erg lekker.

Je zou verwachten dat zoveel diverse instrumenten en tempowisselingen een vrij onsamenhangend geheel zouden vormen, maar ook dit valt heel erg mee: de diversiteit maakt juist dat het nummer tot het einde interessant blijft. Deze single is zeker een verbetering van Finally Begin te noemen, en de band verdient het zeker om, opnieuw, een hit te krijgen in onze lage landen. Ik kan nu al niet wachten op de debuut-cd van deze mannen!

Cijfer: 8,5

Foster The People – Call It What You Want

Foster The People is flink op dreef: single na single komt uit, en telkens weten ze in Amerika weer een klein hitje te scoren. Het begon allemaal met alternatieve pop-single Pumped Up Kicks, die vanwege zijn unieke stijl van spelen en zang in veel landen hoge posities wist te behalen. Het succes van Pumped Up Kicks duurde maar voort, en er werd heel tactisch besloten om de tweede single achter te houden tot het succes van de eerste voorbij was.

Vervolgens werd de tweede single uitgebracht: hier in Nederland viel de keuze op het heerlijke, bijna dansbare Houdini. De zang bij dit nummer was niet erg speciaal, maar muzikaal was het nummer echt heel fijn. In andere landen werd gekozen voor de single Helena Beat (die hier later alsnog uitkwam), en deze klinkt misschien wel nog beter dan Houdini. Opnieuw was de zang niet heel speciaal, maar had het weer een heerlijke beat.

Nu is daar alweer de vierde single van Foster The People, en sinds Pumped Up Kicks hebben de broertjes Foster nog niet zo’n goede single uitgebracht. Ik durf het zelfs aan om deze single beter te noemen dan Pumped Up Kicks, omdat deze single toch vrij eentonig werd en gewoon erg snel begon te vervelen.

De nieuwe single is een stuk diverser dan de andere singles, heeft weer net zo’n lekkere beat en experimenteert er flink op los met allerlei geluidseffecten. Zelfs de zang klinkt geenszins meer storend, waardoor je op dit nummer gewoon nog lastig stil kan blijven zitten. Beter dan Houdini en Pumped Up Kicks is hij zeker, en ook Helena Beat weet hij met een kleine voorsprong te overtreffen. Dit is nou een single van Foster The People waarbij je niet hoeft te balen dat ze zo veel singles uitbrengen!

Cijfer: 8

De 30 day song challenge is voorbij! Ik heb er erg veel plezier in gehad elke dag weer een nummer uit te kiezen en hopelijk hebben jullie lezers ook veel plezier gehad in het lezen van mijn keuze’s. Nu is de challenge dus voorbij, ik heb de challenge gehaald (elke dag een nummer uitgekozen, niet elke dag op tijd uitgewerkt, maar daar draaide het ook niet om) en ben erg blij dat ik het gedaan heb.De bedoeling van deze challenge was dat je gedurende 30 dagen (een maand dus) elke dag een bepaald nummer post naar aanleiding van een opdracht (hier te vinden). Op de speciale pagina, bovenaan die bovenin in een tabje te vinden is, heb ik elke dag mijn gekozen nummer gepost, inclusief toelichting waarom ik dat nummer heb gekozen. Voor de liefhebbers is alles de komende weken nog steeds op de aparte pagina na te lezen, maar hieronder vind je een greep van de dagen, om precies te zijn mijn tien hoogtepunten:

Dag 1: Je favoriete nummer
Een favoriet nummer is altijd lastig, omdat elke artiest wel nummers heeft en de verschillende artiesten moeilijk te vergelijken zijn. Mijn keuze ging al vrij snel uit naar twee fantastische nummers: Run van Snow Patrol en natuurlijk het fantastische Viva la Vida van Coldplay. Toch vind ik dat deze laatste al zo vaak gedraaid en de hemel in geprezen dat ik het gewoonweg erg onorigineel vind om hem uit te kiezen, mede ook omdat ik andere nummers van Coldplay net zo geniaal vind. Run van Snow Patrol daarentegen is gewoon een prachtig, emotioneel nummer met een prachtige tekst, een rustig maar goed werkend gitaardeuntje en ook gewoon perfect passende zang. Het nummer is al jaren mijn favoriet van Snow Patrol, en ik kan dit nummer gewoon opnieuw en opnieuw luisteren zonder dat het ooit begint te vervelen. Een nummer wat het zeker verdient om uit te groeien tot een klassieker, al was het maar bij enkel de mensen die naar Snow Patrol luisteren!

Dag 3: Een liedje waar je blij van wordt
Over het algemeen maakt het grootste deel van de muziek mij blij! Elk nummer heeft wel zo zijn charme, en van nummers waar je echt van houdt kun je zeggen dat ze je eigenlijk altijd wel blij maken (tenzij het een verdrietig liedje is natuurlijk). Maar als ik dan toch één nummer moet aanwijzen waar ik echt blij van wordt, kies ik voor het nummer Good Life van OneRepublic. Ik ken het nummer al zo ongeveer een jaar, heb er al een paar keer over geblogd en ik kan er maar niet over ophouden. Het is voor mij dé zomerhit van 2011, en het doet me denken aan gewoon niks hoeven te doen, genieten van de zon en vooral lekker relaxen. Het nummer heeft gewoon heerlijk drumwerk, lekker gitaarspel op de achtergrond en natuurlijk een leuke tekst. Normaal moet ik het niet zo hebben van nummers met een fluitwijsje erin, maar bij Good Life is dit zo subtiel en onoverdreven gebruikt dat het het nummer alleen nog maar meer het relaxte gevoel geeft. De zang maakt het nummer helemaal af en zorgt dat het nummer gewoon een fantastisch geheel, met een geniale opbouw en natuurlijk de fantastische sound van OneRepublic. Echt een zomers nummer om blij van te worden dus!

Dag 7: Een liedje dat je aan een bepaald evenement doet denken
Natuurlijk, bij muziek dat je aan een evenement doet denken kom je bijna gegarandeerd uit bij een muziekevenement of -festival zelf, en om heel eerlijk te zijn kon ik ook niet echt aan een ander (niet-muziek) evenement denken, en het beste voorbeeld is wel de band 30 Seconds to Mars. Deze band stond op Pinkpop, en is een echte festivalband. Ook veel festivalopnames zijn gebruikt voor hun nieuwste album, This Is War, waar vanzelfsprekend dus ook erg veel spreekkoren op voorkomen. Live komen de nummers dus nog beter tot hun recht, waardoor je de zang van het publiek op de cd mij nog steeds heel erg doet denken aan dat fantastische optreden op Pinkpop. En het beste voorbeeld van een nummer dat hier bij aansluit is misschien wel Vox Populi, een fantastisch nummer dat zowel vocaal als muzikaal geniaal in de oren klinkt. Een echte stadionknaller die in je hoofd blijft hangen en er met geen mogelijkheid meer uit te krijgen is. En dat is heerlijk!

Dag 8: Een liedje waar je alle woorden van kent
Dit is wel een hele grote, als ik alle liedjes op zou moeten sommen waar ik alle teksten van ken ben ik nog wel even bezig. Natuurlijk heb je liedjes met gewoon niet zo bar veel tekst (Barbra Streisand, Levels, nummers van David Guetta), waarvan de tekst niet zo heel moeilijk te onthouden is en waarvan ik de tekst dan ook ken… Maar het draait hier natuurlijk om de nummers die je zo fantastisch vind dat je de tekst ervan kent. In mijn geval zijn dit vooral nummers van de White Lies, 30 Seconds To Mars, De Staat, Snow Patrol en nog vele andere bands. Het beste voorbeeld voor mezelf vind ik wel een nummer als Boulevard of Broken Dreams van Green Day, een fantastisch en meesterlijk rocknummer en een echte klassieker. En een nummer met een geniale tekst natuurlijk!

Dag 18: Een liedje waarvan je zou willen dat je hem op de radio hoort
Persoonlijk volg ik veel muziek en de nieuwste releases, dus dit lijstje is zo ongelooflijk lang dat hij onmogelijk te bevatten is (hoewel ik Mat Kearney eindelijk van dit lijstje kan schrappen, 3fm heeft hem eindelijk opgepikt!). Maar een nummer, waarvan het al zeker is dat hij niet meer als hit op de radio zal verschijnen en die het zeker wel verdient, is een nummer van Two Door Cinema Club. Hun debuut-cd was al heel goed, maar het hoogtepunt was single What You Know, een nummer dat hier in Nederland amper airplay heeft gekregen, maar in Engeland een grote hit was. Alleen de intro al zegt genoeg, en de rest van het nummer wordt het alleen nog maar beter. Ookal had Two Door Cinema Club hier een one-hit-wonder mee gescoord, het nummer verdient het gewoon om op de radio gedraaid te worden en een gigantische hit te worden!

Dag 20: Een liedje waar je naar luistert als je boos bent
Het eerste nummer waar ik aan dacht bij dit onderwerp was Fuck You van Go Back to the Zoo, maar omdat ik gisteren ook al voor GBTTZ heb gekozen zal ik vandaag voor een andere artiest gaan. Een misschien wel beter voorbeeld van muziek die heerlijk is als je boos bent is de muziek van Punk-rock band Green Day. Hun muziekstijl is gewoon zo heerlijk hard en met grove teksten dat het gewoon de perfecte muziek is als je boos bent. Nummers als Know Your Enemy, She’s a Rebel en Viva la Gloria klinken echt heerlijk grof, bijna agressief, en een klassieker als Holiday is gewoon heerlijk op dit soort momenten, niet zozeer vanwege de tekst maar vooral vanwege de muziekstijl. I beg to dream and differ from the hollow lies/This is the dawning of the rest of our lives/On holiday!!!!!

Dag 26: Een liedje wat je op een instrument kan spelen
Voor zo’n soort dag was ik al bang. Ik speel namelijk geen instrument, en ik speel bij anderen maar heel af en toe op bijvoorbeeld iets als een piano of een gitaar. Zo kan ik de eerste paar (maar ook echt alleen de eerste 6) noten spelen van Californication (voor de zonderling die niet weet van wie dit nummer is, het is van de Red Hot Chili Peppers). Ook kan ik op de piano simpele liedjes als Vader Jacob en, het ingewikkeldste liedje wat ik kan spelen (ik weet het, het is triest), In The Jungle The Mighty Jungle, The Lion Sleeps Tonight. Verder kom ik echt niet, dus moet het voor vandaag maar In The Jungle worden…

Dag 29: Een liedje uit je jeugd
Liedjes uit mijn jeugd! Altijd een leuk onderwerp. De muziek die je in je vroege jeugd luistert heeft meestal voornamelijk te maken met wat je ouders luisteren. Zo luisterde ik af en toe naar Queen, VandenBerg (gitarist WhiteSnake) en Elvis Presley (ik was helemaal fan van het nummer Teddybear), allemaal met dank aan mijn vader. Daarnaast was ik ook helemaal verslaafd aan de Lion King films, dus vanzelfsprekend ook aan de fantastische soundtrack hiervan (Hakuna Matataaaa!). Ook luisterde ik erg veel naar de Hollandse volkszanger Guus Meeuwis, waar mijn moeder dan weer veel naar luisterde. Mijn allereerste concert was dan ook van Guus, en nog steeds staan er enkele cd’s van hem in mijn kast. Per Spoor (wat was ik toen nog onschuldig, had geen flauw idee van de dubbele betekenis van het liedje) was mijn favoriete nummer, en daarom ook zeker hét liedje uit mijn jeugd.

Bedankt voor het lezen en de leuke reacties op deze challenge! 

Mylo Xyloto:
Ik moet toegeven, tijdens het recenseren was ik vrij positief over Paradise en Every Teardrop, maar meningen veranderen: Coldplay is uitgegroeid tot een grote stadionact, waar natuurlijk niks mis mee is, maar waardoor ook hun muziekstijl verandert. De twee singles zijn hele aardige popliedjes, en ik hoor ze nog steeds graag langskomen op de radio, maar in vergelijking tot Viva La Vida en hun eerdere werk klinken de échte stadionnummers toch wat minder. De nummers lijken oppervlakkiger, en meer geschreven om een hit te worden dan om goede muziek te zijn. Geschikt voor de radio, het trekt nieuwe fans en er komen meer mensen naar hun concerten.

Toch had ik gehoopt op een album met wat meer nummers die terug gaan naar de roots van Coldplay. Volgens interviews waren de eerste plannen heel aardig: een akoestisch, ingetogen album met niet al te veel toeters en bellen en vooral mooie akoestische nummers. Helaas gooide de populariteit van Coldplay roet in het eten: de band kon het zich niet meer veroorloven iets compleet anders te proberen, en gooide alle plannen voor hun nieuwe album van tafel. Het nieuwe album moest goed in de smaak vallen bij het publiek, dus zou het een stadionplaat worden.

De roots van de plaat zijn gelukkig op enkele nummers nog steeds behouden gebleven: in veel nummers is nog de basis van een akoestisch nummer te horen, en bij de nummers U.F.O. en het prachtige Us Against The World is de akoestische gitaar nog volledig aanwezig. Vooral bij deze laatste is dit geniaal gelukt, en het doet wel een beetje denken aan de muziek die Coldplay vroeger maakte. Het is naar mening het beste nummer dat op de plaat staat, en klinkt lekker puur. Ook U.F.O. is een heerlijk rustig nummer geworden, lekker sferisch en gewoon een belangrijke rol voor de gitaar. Helaas zijn dit wel de enige twee nummers die niet “experimenteel” willen lijken.

Andere uitersten staan uiteraard ook op de plaat. Neem nou het nummer “Don’t Let It Break Your Heart”, een matig popliedje wat zichzelf probeert te ontstijgen met overdreven veel bekkens, tempowisselingen en een echte stadionsound. Helaas wordt dit nummer vooral gekenmerkt door ongelooflijk veel herhaling, matige teksten, en vooral een erg onsamenhangend geheel. Een echte albumvuller dus. Maar het echte dieptepunt van het album zit hem in “Princess of China”. Als je dit nummer luistert komen er al snel vragen in je op: Hoe heeft Coldplay het ooit in hun hoofd gehaald om met een stadionact als Rihanna samen te gaan werken? Waarom zo overdreven veel elektronische geluiden? Waarom zo… niet Coldplay?

Iets anders wat mij stoort aan het album zijn de overgangstracks: waarom moet je per sé de intro voor een nummer een eigen naam geven, waarom staan ze niet gewoon bij de normale nummers erbij? Waarschijnlijk heeft het weer met de populariteit van Coldplay te maken, maar als je een intro bij een nummer schrijft vind ik dat een artiest niet bang hoeft te zijn om deze intro ook daadwerkelijk aan het nummer toe te voegen, in plaats van het een apart nummer maken en het een rare naam geven als “M.M.I.X.”, “Mylo Xyloto” of het ergste overgangsnummer van allemaal, “A Hopeful Transmission”.

Toch geslaagd:
Ok, voor nu genoeg commentaar op het album, want zo begint het te lijken alsof het album me vies tegenvalt. Hou je de vorige vijf nummers buiten beschouwing, dan bevat het album nog negen hele aardige nummers. De singles zijn zeker niet het sterkste, maar klinken toch heel lekker als ze voorbij komen. En gelukkig heb je dan ook nog de akoestische nummers waar ik eerder over sprak, twee heerlijke rustige tracks richting het einde en nog wat goed geslaagde stadionknallers.

Zo begint het album met Hurts Like Heaven, een goed geslaagd nummer en de enige waarbij de intro (albumtrack Mylo Xyloto) een goede toevoeging is. Hurts Like Heaven is ook een nummer dat al vrij vroeg gespeeld werd en gewoon een heerlijk nummer is geworden. Mooie overgangen, een hele aardige tekst en een nummer waar ook nog eens Chris Martin’s stem goed naar voren komt. Weinig elektronische geluiden, maar toch een goede stadionact en een lekkere meezinger. Ook single Charlie Brown is zowel geschikt voor de stadia als voor op een lekkere cd. Op het begin lijkt het net zo’n elektronisch gedoe te worden als Princess of China, maar in de refreinen herstelt het nummer zich en blijkt een lekker gitaarnummer te zijn.

Een nog beter gitaarnummer is Major Minus, één van de topnummers van dit album en een heerlijke track. Ik heb hem al eerder besproken, maar het blijft gewoon een heerlijk nummer. Het gitaarspel komt gewoon zo fantastisch tot zijn recht, en het nummer is gewoon zo’n mooi geheel dat je hem gewoon niet kán haten.

Als allerlaatste heb je nog de nummers “Up in the Flames” en “Up With the Birds”. De eerste is een mooie ballade met een heerlijke bass, mooie coupletten en een lekker refrein. Een mooi nummer voor het einde van de plaat en zeker een verademing na Princess of China. De echte afsluiter Up With The Birds is juist weer totaal geen geheel. Op het begin lijkt het nummer vooral te steunen op de vocalen van Chris Martin, maar op de helft komt ineens de akoestische gitaar erbij, en dit maakt het een heel apart en uniek nummer.

Conclusie:
Ik moet dus helaas constateren dat de nieuwe cd van Coldplay niet is wat ik er van verwacht had. Een aantal tracks representeren goed wat ik eigenlijk van het album verwacht zou hebben, akoestische nummers die aangepast zijn tot ze ook op stadionniveau te spelen zijn, maar helaas zitten er ook een aantal tracks tussen waarvan je gewoon ziet dat ze puur voor het scoren van een hit zijn gemaakt. En dit is natuurlijk iets wat we niet van Coldplay gewend zijn: we zijn gewend dat Coldplay het gewoon durft om na een succesvol album een lekker ingetogen akoestisch album uit te brengen, en niet met de reden “dat het niet geschikt is voor grote stadions” het album laten vervallen tot een simpel popalbum. Eeuwig zonde, want Coldplay heeft de kwaliteiten, maar weet ze gewoon niet bij elk nummer goed naar buiten te brengen. Toch wil ik deze review niet afsluiten met enkel commentaar, veel tracks op de plaat zijn nog steeds erg goed, en de stem van Chris Martin klinkt ook nog steeds fantastisch. Als er nou meer nummers als Hurts Like Heaven, Charlie Brown en Major Minus op hadden gestaan was het echt weer een heerlijk album geweest, maar dat is helaas niet zo. Toch kan ik nog steeds van Coldplay genieten, de charme van Coldplay blijft grotendeels behouden, en nog steeds kunnen ze fantastische nummers maken. En dat ze dan af en toe iets vreselijks proberen te doen (namelijk populairder proberen te worden) is dan snel vergeven…

Cijfer: 8

Zoals elke week weer een nieuwe update! Deze week met David Guetta, de Crystal Fighters en Mona. Daarnaast is het ook zeer waarschijnlijk dat Coldplay’s duet met Rihanna, Princess of China, als single zal verschijnen, maar hierover zal in een andere blog gesproken worden. Daarnaast ook nog een korte review van het album The Immortal Michael Jackson en alvast een aankondiging over de kerstmuziek van dit jaar.

Kerstmuziek:
Ook de afgelopen dagen beginnen er al steeds meer kerstnummers te verschijnen. Je kunt op mijn site zeer binnenkort een blog verwachten met kerstmuziek. Daarin zal ik in ieder geval de kerst-cd So This is Christmas! bespreken, samen met nieuwe kerstnummers van dit jaar, de beste kerstnummers van vorig jaar en natuurlijk ook echte christmas-classics.

The Immortal Michael Jackson:
Recent ontdekte ik via Spotify deze fantastische ode aan Michael Jackson, The King of Pop. Het is de cd van de show The Immortal Michael Jackson World Tour van de artiesten/ artistieke circusgemeenschap Cirque Du Soleil. De hele show is om Michael Jackson’s leven heen gebouwd, en veel van zijn nummers komen, aangepast, terug in de show. Zo zijn er veel nummers gecombineerd, hebben nieuwe achtergrondgeluiden gekregen of zijn simpelweg geremixt. De nummers van deze show zijn nu gebundeld op de cd The Immortal, welke 27 nummers, bestaande uit meer dan 36 Michael Jackson liedjes, bevat.

Het album is natuurlijk het leukst als je de nummers van Michael Jackson al kent, zoals ik zelf al merkte bij een aantal nummers: als je het nummer waar hij op gebaseerd is niet kent, is de cd toch minder interessant. Maar dat de cd een mooie mix is tussen bekendere nummers en ook wat onbekendere is, maakt dat het zowel voor fans als voor normale MJ luisteraars een hele fijne cd is om naar te luisteren.
Ten eerste bestaat de cd uit nummers die aangepast zijn, oftewel, er is een Immortal-versie van gemaakt. Zo heeft Smooth Criminal allerlei maffia-achtige geluiden gekregen, klinkt Thriller nu nog griezeliger, en heeft Ben een soort achtergrond-sound gekregen die op zich wel goed bij het nummer past en ook Jam klinkt compleet anders. En bij het nummer They Don’t Care About Us lijkt het wel alsof er een heel leger in harnas langsloopt. Maar het zijn niet deze nummers die het hoogtepunt van deze plaat vormen.

Dat zijn namelijk de remixes en mash-ups. Zo is er een vette mashup van Beat It en State of Shock, en richting het einde een net zo vette mashup van Bad en Remember The Time. Daarnaast staat er ook nog een zogenaamde Immortal Megamix op: een mix van de nummers Can You Feel It, Billie Jean en Black and White. Deze megamix is echt heerlijk en met zijn negen minuten ook nog eens lekker om gewoon op te zetten en iets anders te gaan doen.
Ik kan jou als bloglezer dus alleen maar aanraden om dit album zeker te beluisteren (via spotify bijvoorbeeld), ongeacht of je een hardcore-Michael Jackson fan bent, of gewoon iemand die zijn muziek kent en leuk vindt. En behoor je tot geen van deze groepen, dan is dat een grote schande, en moet je maar snel naar de King of Pop gaan luisteren. En vervolgens natuurlijk naar deze cd!

Singles:
Deze week tot nu toe nog geen bijzondere nieuwe singles, dus zal ik deze week gebruiken voor iets wat ik me al een maand lang voorneem: het inhalen van oude reviews. Voor deze week heb ik wel twee singles die ik hier zal bespreken! De single van de week was in ieder geval erg lastig deze week, maar aangezien er drie weken geleden twee singles waren die het wel verdienden, en de single Us and Ourselves van Morning Parade nog steeds niet gedraaid wordt, is hij deze week de single van de week!

David Guetta ft. Jessie J – Repeat
Persoonlijk vond ik Guetta’s nieuwe album toch een beetje tegenvallen. Zijn eerste cd, One Love, bevatte een aantal hele aardige dance-tracks (When Love Takes Over, Gettin’ Over), soms met wat minder geslaagde samenwerkingen maar toch een hele goede beat (Sexy Bitch, Memories). Helaas bestond de cd ook grotendeels uit minder goede samenwerkingen, waarvan de dance-muziek ook niet goed tot uiting kwam. Nu het tweede album uit is, is mij wel duidelijk geworden dat de cd opnieuw een aantal minder goede samenwerkingen bevat, maar dit keer met iets meer geslaagde. Zo heb je de hit Titanium, de nieuwe single Without You en als liedje dat überhaupt nog de moeite waard is van de plaat, Repeat. Een originele dancetrack met goede zang, daar hou ik wel van. Helaas is dit wel het laatste nummer van Nothing But The Beat wat nog leuk om te luisteren…

Crystal Fighters – Champion Sound
De Crystal Fighters worden de laatste tijd vooral geassocieerd met hun hit Plage, een nummer wat eigenlijk helemaal niet binnen hun stijl (electropop) valt, en misschien juist daarom wel een hit kon worden. Champion Sound is wel weer een typisch nummer voor deze band, lekker alternatieve electropop, maar daarom ook gegarandeerd geen hit. En persoonlijk vind ik dit nummer ook gewoon een stuk minder, misschien omdat het niet mijn stijl is, misschien omdat hij snel begint te vervelen…

Mona – Shooting The Moon
Zelf vond ik de eerste nummers van Mona erg veelbelovend: Teenager was een erg gaaf nummer, en ook Listen to your Love en Trouble on the Way beloofden dat het debuutalbum erg goed ging worden. Het debuutalbum werd dan ook, vooral live, erg goed ontvangen, maar kreeg ook een aantal vrij kritische recensies. En Shooting The Moon was nou net zo’n nummer dat vaak als één van de zwakkere van het album werd genoemd, iets waar ik het helemaal mee eens ben. Waarom ze dan toch ervoor gekozen hebben om deze op single uit te brengen is mij dus een raadsel, en blijf vooral luisteren naar hun oude singles, die een stuk beter zijn dan Shooting The Moon.

Nieuws:

De 3fm-dj’s die dit jaar het glazen huis van de actie Serious Request ingaan zijn bekend gemaakt! De keuze is gevallen op Timur, Gerard en Coen. De laatste twee hebben al eerder in het glazen huis gezeten, Timur is een nieuweling. Dit jaar zal het glazen huis, waarin de drie dj’s een week lang zullen zitten en niks zullen eten, in Leiden staan en de dj’s zullen er van 18 t/m 24 december zitten. Het goede doel van het rode kruis van dit jaar, is “moeders die vechten tegen oorlog en conflict”, dus moeders die hun familie bij elkaar proberen te houden in probleemlanden. Een mooi doel voor deze fantastische actie!

Arts Michael Jackson schuldig bevonden — Sony en Universal kopen EMI —
Queen brengt duetten Freddie Mercury en Michael Jackson uit — Occupy-beweging boos op Jay-Z — Rihanna te laat in Gelredome — Adele’s Tweede album Miljoen keer gedownload

Singles:
Deze week twee losse single recensies (ik weet het, ik loop achter, ik ga ze echt inhalen!) en twee in deze music update. De losse zijn de nieuwe single van Graffiti6 (Free) en Foster The People (Call It What you Want). Free is single van de week, en de video is hier te bekijken! Persoonlijk vind ik het een heerlijk nummer, maar daar lees je later meer over. Nu eerst nieuwe singles van dEUS, de New Kids en Cee-lo Green!

New Kids ft. Corrie Konings & Ronnie – Hoeren Neuken Nooit Meer Werken
De New Kids zijn terug, na het grote succes van hun film Turbo schakelen de New Kids nu over naar Nitro! De singles die ze eerder uitbrachten waren al kleine hitjes (Turbo en Broodje Bakpao) en nu hebben ze opnieuw een single uitgebracht. En opnieuw valt deze single moeilijk te recenseren, omdat de hele New Kids eigenlijk gewoon één grote grap zijn. De kwaliteit van de single is vanzelfsprekend om te huilen, maar de humor is zo leuk dat dat niet erg is bij deze single. Voor één keer is het liedje leuk, daarna wordt hij vervelend en zou je willen dat je hem nooit geluisterd had.

Cee-Lo Green – Anyway
De laatste singles van Cee-lo Green wisten niet de resultaten te behalen waar hij op hoopte, dus wordt zijn album The Lady Killer opnieuw uitgebracht, in combinatie met de nieuwe single Anyway. Het nummer is geschreven samen met Weezer-zanger Rivers Cuomo, en klinkt een stuk catchier als I Want You en It’s OK. Wel valt het nummer erg snel in de herhaling, maar een radiogeschikt nummer is het zeker!

dEUS – Ghost
Al vrij lang geleden schreef ik over de single Constant Now, en eindelijk is er nu dan een tweede single. Ghost is opnieuw een heerlijke single, minder stevig dan constant Now, maar toch weer lekker experimenteel en alternatief zoals je van ze gewend bent. Zo wordt het op het begin ogenschijnlijk vrij rustige en blije nummer, op het einde toch nog best wel stevig en duister. Al dit geëxperimenteer wordt op het einde een beetje storend, maar voor de rest is het een hele goede en lekkere plaat!

30 Day Song Challenge Dag 16: (voor de rest, zie hier)
Een liedje wat je eerst leuk vond, maar nu haat
Er is tegenwoordig zo veel muziek die ik haat, maar muziek die ik eerst leuk vond en nu haat is er niet zo veel. Misschien kan ik nog het beste een nummer noemen wat zo’n 1,5 à 2 jaar geleden veel op Radio 538 werd gedraaid. Rond deze tijd luisterde ik nog veel naar deze (naar mijn mening nu vreselijke) radiozender, maar op een gegeven moment begon het mij te irriteren dat ze nummers zo vaak draaiden. Nummers als Usher’s More en Enrique Iglesias’ I Like It (die ik nu sowieso al heel slecht vind) draaiden ze echt helemaal kapot, waardoor ik eigenlijk alle muziek die op 538 werd gedraaid ben gaan haten. Maar een iets recentere artiest die ik nu “haat” (haten is een groot woord, ik irriteer me er nu gewoon aan) is Adele, toegegeven, haar muziek is geniaal, maar alle nummers lijken op elkaar en ook deze zijn zo vaak op de radio gedraaid dat je je er ook gewoon echt aan stoort. Het beste voorbeeld, Rolling in the Deep, eerst een heel aardig, goed gezongen popliedje, nu iets waarbij ik meteen de radio afzet.

Cd’s:
Deze week twee nieuwe cd’s die beide nog in een aparte blog besproken gaan worden! Hier vertel ik alvast in het kort over beide cd’s en hun hoogtepunten. De eerste is in ieder geval album van de maand, de tweede gaat dat waarschijnlijk nog worden, maar de beste maand hiervoor is natuurlijk december, dus dat komt later. In ieder geval komt er van beide nog een recensie!

Snow Patrol – Fallen Empires
Eindelijk nieuw werk van Snow Patrol! De plaat is een mooie mix geworden tussen typische Snow Patrol-nummers en nieuwe, experimentele liedjes. Op sommige platen hoor je elektronische synthesizergeluiden (Called Out in the Dark, I’ll Never Let Go, Berlin), maar de meeste nummers zijn weer typisch Snow Patrol: lekkere gitaren, en fijne alternatieve popliedjes (This Isn’t Everything You Are) met af en toe een prachtig emotioneel nummer (The Garden Rules en Lifening zijn echt prachtig!).

Various Artists – So This is Christmas…!
De eerste kerstplaat van het jaar die de moeite is om te bespreken! Het was al een paar weken wachten op de eerste kerstplaten (de kerstalbums van Michael Bublé en Justin Bieber maakte het wachten niet makkelijker, op een negatieve manier), maar nu is daar eindelijk een verzamel-cd met allemaal kerstnummers en -covers van allerlei Nederlandse artiesten. Zo staan er hele bijzondere covers op van White Christmas, Have Yourself a Merry Little Christmas en, het beste nummer van het album, een cover van Let It Snow van De Staat. Andere hele gave artiesten die erop voorkomen zijn Handsome Poets, The Medics, Moke, Rigby en Marike Jager! Zo veel goeie kerstnummers dit jaar had zelfs ik niet verwacht, dit album kwam als een totale verrassing en gaat de komende maand nog vaak op mijn iPod gedraaid worden!